Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Ciekawe życiorysy



Adam Bogdan Teodor Szulisławski
(1865 - 1911)
brat prababci Jadwigi Gyurkovichowej
profesor medycyny - okulista                                   

   Urodził się 1 kwietnia 1865 roku w Tarnowie. Syn Jana Szulisławskiego i  Eleonory Szulislawskiej z d. Zalewskiej. Ukończył Gimnazjum w Stanisławowie i Wydział Medyczny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tytuł doktora nauk lekarskich otrzymał 26 czerwca 1890 roku. Podczas studiów pracował w laboratorium Napoleona Cybulskiego, potem w klinice okulistycznej Wicherkiewicza w Poznaniu. Uczył się także w Wiedniu u Ernsta Fuchsa, w którego klinice został demonstratorem. Potem był hospitantem w krakowskiej klinice Lucjana Rydla. Na początku 1893 został lekarzem pomocniczym w Szpitalu Powszechnym we Lwowie, na oddziale okulistycznym kierowanym przez Emanuela Macheka. Żona: Zofia Szulisławska z d. Hebanowska; dzieci: Lesław (1893 - 1923), Maria Palester (1897 - 1991). W 1901 został privatdozentem okulistyki na Uniwersytecie Jana Kazimierza, na podstawie pracy sporządzonej pod kierunkiem Adolfa Becka. W 1909 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego. Zmarł na chorobę wieńcową we Lwowie 24 listopada 1911 roku.
 

Publikacje naukowe Adama:
 
Przypadek kilkakrotnie powracającego urazowego odczepienia siatkówki, Nowiny Lekarskie 1 (1891)
Trzy przypadki jednostronnego porażenia ździergacza źrenicy i mięśnia rzęskowego, Przegląd Lekarski (1893)
0 operacyjnem leczeniu jaglicy, Przegląd Lekarski (1895)
Przypadek zaniku nerwów wzrokowych z niezwykłą poprawą wzroku, Przegląd Lekarski (1896)
0 zastosowaniu wasogenow jodowych w okulistyce i ich przenikaniu przez skórę, Przegląd Lekarski (1898)
Doświadczenia nad wydzielaniem cieczy wodnej
(liquor aquaeus) (1900)
0 nowej metodzie Wingena oznaczania dziennego światła w szkołach, Przegląd Higieniczny 4 (1902)
0 zołzach, Przegląd Higieniczny (1904)
Wzrok i okulary, Przegląd Higieniczny (1904)
Kiła oka, Lwowski Tygodnik Lekarski 12-14. (1906)
Z zakresu okulistyki sądowej, Przegląd Lekarski 36-38 (1908)
0 podspojówkowem pęknięciu twardówki pod wpływem urazów tępych, Lwowski Tygodnik Lekarski 9 (1908)


Bronisław Teofil Piwko (1884 - 1935)
brat Mariana - męża siostry babci Ireny Pfeifferowej
major WP, Kawaler Orderu Virtuti Militari V kl.

 

 

 

 

 

   Urodził się 31 lipca 1884 roku we Lwowie. Syn Karola Piwko (? - 1909) i Barbary Piwko z d. Grubarczyk (1851 - 1921). Absolwent Seminarium Nauczycielskiego we Lwowie /matura 1905/. W 1908 roku zdał we Lwowie egzamin klasyfikacyjny na nauczyciela szkół ludowych, a w 1914 na nauczyciela szkół wydziałowych. 25 sierpnia 1914 roku wstąpił do wojska /3P.P.Leg/. W dniach od 1 do 31 grudnia 1914 roku odbył kurs CKM w Brucku nad Litawą i został awansowany na stopień plutonowego. W roku 1915 został odznaczony Srebrnym Medalem Waleczności II kl. za ofensywę besarabską i awansowany na stopień sierżanta. Szczególnym męstwem wykazał się w dniach 5 i 6 lipca 1916 roku w walkach pod Kostuchnówką za co został awansowany do stopnia chorążego i odznaczony Srebrnym Medalem Waleczności I kl., a w 1923 roku otrzymał Virtuti Militari V kl. 1 listopada 1917 roku został awansowany na stopień podporucznika. 12 maja 1918 roku dostał się do niewoli niemieckiej po bitwie pod Kaniowem. Z obozu jenieckiego uciekł 29 czerwca 1918 roku przebrany w mundur niemiecki. 12 października 1918 roku otrzymał awans na stopień porucznika, a 1 czerwca 1919 roku na stopień kapitana z zaliczeniem do adiutantów sztabowych. W 1922 roku został zatwierdzony jako oficer zawodowy w stopniu kapitana. Za udział w wojnie polsko-bolszewickiej otrzymał Krzyż Walecznych z trzema okuciami /1922/, a w 1923 roku Medal pamiątkowy za wojnę 1918 - 1921. 1 lipca 1925 roku otrzymał awans na stopień majora. W 1926 roku podczas Przewrotu Majowego odmawia pójścia na most /wysyła swojego zastępcę/, za co zostaje przeniesiony do pracy administracyjnej. 25 stycznia 1929 roku otrzymał Medal Odzyskanej Niepodległości. Żona: Adela Sas Jaworska (1904 - 1974), dzieci: Heginora /Helena/ (1929). Od 1 lutego 1929 roku do 31 grudnia 1930, tj. do chwili przeniesienia w stan spoczynku, pełnił obowiązki komendanta P.K.U w Kałuszu. Zmarł 5 maja 1935 roku we Lwowie. Spoczywa na Cmentarzu Łyczakowskim.

  Kazimierz Ciążyński (1894 - 1951)
    Ułan, major WP, Kawaler Orderu Virtuti Militari

    Urodził się 2 marca 1894 roku w Pleszewie /Wielkopolska/. Syn Antoniego Ciążyńskiego  (1857 - ?) i Bolesławy Ciążyńskiej z d. Wolańskiej (1872 – 1950). Brat Teodora ożenionego z Marią Piwko z d. Ossowską. Do 1910 r. uczęszczał do gimnazjum w Ostrowie Wlkp., a następnie, do roku 1913, do prywatnej szkoły rolniczej w Brzegu na Śląsku. Od 1 października 1913, jako tzw. jednoroczny w armii pruskiej, w 1 p. ułanów (Milicz). Z chwilą wybuchu w 1914 r. I wojny światowej, od sierpnia uczestniczył w walkach na froncie zachodnim; 1 XI 1914 awansowany na wachmistrza, 27 I 1915 r. - mianowany podporucznikiem i wyznaczony na dowódcę plutonu. Potem służył w 50 pułku piechoty (w jego szeregach kontuzjowany, od marca do czerwca 1915 roku przebywał w szpitalu), ponownie w 1 p. ułanów w baonie zapasowym 46 p. p.i  w  454  p. p.  Tu  do 15 lutego  1918 r. pełnił kolejno funkcje dowódcy kompanii, następnie baonu i w końcu oficera gospodarczego i stąd uzyskał przeniesienie do batalionu zapasowego trenów (taborów) w Poznaniu, służąc w nich do 10 XI 1918. Jeszcze w listopadzie 1918 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej zaboru pruskiego - związany był z tzw. grupą Mieczysława Palucha i przewidziany na dowódcę konnej straży bezpieczeństwa (Berittener Wachund Sicherheitsdienst). W walkach na ulicach Poznania 27 grudnia 1918 roku nie uczestniczył, był wtedy urlopowany. Jednak już następnego dnia zameldował się do dyspozycji M. Palucha, z polecenia którego objął komendę koszar pruskiego 1 pułku strzelców konnych przy Auguste - Victoria Strasse (obecnie ul. Grunwaldzka). Wykorzystując znajdujące się tam konie i sprzęt pozostawiony przez żołnierzy pruskich, przystąpił do organizowania oddziału nazwanego Konnymi Strzelcami Straży Poznańskiej, zostając jednocześnie ich dowódcą; komendę koszar przekazał ppor. Jerzemu Kubickiemu. Na czele 18 strzelców konnych z owego pierwszego oddziału jazdy powstańczej eskortował 30 grudnia wychodzący z Poznania pruski 6 pułk grenadierów, a 6 stycznia 1919 roku uczestniczył z 50. konnymi w akcji zdobycia stacji lotniczej w Ławicy. Następnie, na czele kombinowanego szwadronu strzelców konnych w sile 109 szabel, wziął udział w walkach o Szubin, na froncie północnym Powstania. Od 14 stycznia 1919 roku, gdy tymczasowym dowódcą pułku został ppor. Józef Lossow, Ciążyński objął dowodzenie 3. szwadronem. Dekretem Naczelnej Rady Ludowej Nr 20 z 30 III 1919 r. został formalnie przyjęty do Sił Zbrojnych w b. zaborze pruskim z równoczesną nominacją na porucznika kawalerii ze starszeństwem od 1 sierpnia 1914 r. Na mocy rozkazu Dowództwa Głównego Nr 90 został także, już formalnie, przydzielony do 1 pułku Ułanów Wielkopolskich - czyli oddziału, którego był twórcą. Z dniem 1 lipca 1919 r. został przeniesiony do szwadronu zapasowego Pułku i jednocześnie odkomenderowany na stanowisko referenta sportowego Dowództwa Okręgu Generalnego Poznań. W dniu 15 maja 1920 został na własną prośbę zwolniony z czynnej służby; zaangażował się na Warmii i Mazurach biorąc udział w akcji osłony plebiscytu. W sierpniu tego roku wstąpił do 1 pułku ochotniczego Jazdy Wielkopolskiej Nr 215 utworzonego przy szwadronie zapasowym 15 Pułku Ułanów Poznańskich, dawnego 1 p. Ułanów Wlkp. Objął dowództwo 1. szwadronu, wyróżnił się na froncie pomorskim pod Brodnicą (18 sierpnia) dowodząc w zastępstwie całym pułkiem. W dalszych walkach na froncie wschodnim ponownie na czele 1. szwadronu pułku, przemianowanego na 215 p. Ułanów Wielkopolskich, wyróżnił się w walkach o Mir. Po zakończeniu wojny  służył  w  61  pułku  piechoty.  Rozkazem  Dowództwa  Okręgu Generalnego Poznań ogłoszonym 18 II 1921 r. został stamtąd odkomenderowany do Okręgowego Zapasu Koni Nr 7 w Poznaniu; otrzymał przydział ewidencyjny do 26  pułku  Ułanów Wielkopolskich (dawny 215 p. Ułanów Wlkp.).  Według  rozkazu  Dowództwa  Okręgu  Generalnego  z   21  IV  1921  roku,   w którym ogłoszono ten przydział,  komenderowany był jednak z  15  Pułku Ułanów.  Z  dniem  27  września 1921  roku  na  wniosek reklamacyjny przeniesiony z zapasu koni do rezerwy ze stałym przydziałem do 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich, ale 11 XI tego roku kolejnym rozkazem DOGen. przydział ten sprostowano na 61 pułk piechoty. Wrócił do zawodu rolnika w rodzinnych stronach, dzierżawił majątek państwowy Grodzisko w pow. pleszewskim. Zweryfikowany w stopniu rotmistrza rezerwy otrzymał starszeństwo z dniem 1 VI 1919 roku i w Roczniku Oficerskim z 1923 roku figuruje już z wykazanym przydziałem do 7 p. Strzelców Konnych. Od 14 marca 1927 r. był w Związku Oficerów Rezerwy RP (koło Pleszew); był w tym czasie członkiem Powiatowego Komitetu PW i WF. W 1932 r. dzierżawił majątek państwowy Miniszew w pow. jarocińskim. Rozkazem ogłoszonym w Tajnym Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 17 V 1935 r., z powodu ukończenia 40. roku życia, został przeniesiony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII, a później awansowany do stopnia majora rezerwy. Podczas okupacji ukrywał  się na terenie Generalnego Gubernatorstwa w Zaborowie  k/Tomaszowa Mazowieckiego pod przyjętym od nazwy majątku fałszywym nazwiskiem Miniszewski. W 1945 roku wrócił schorowany do Wielkopolski. Zmarł 11 września 1951 roku w Poznaniu, spoczywa na cmentarzu parafialnym w Pleszewie przy ul. Kaliskiej. Był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (za walki w szeregach 215 p. jazdy), Krzyżem Niepodległości (,,za wybitne zasługi przy organizowaniu oddziału powstańczego i pierwszej jednostki kawalerii w Poznaniu, za udział w walkach o Szubin"), Krzyżem Walecznych (dwukrotnie), Srebrnym Krzyżem Zasługi; w wojsku pruskim otrzymał Krzyż Żelazny II klasy.

            
Jan Maria Romański (1894 - 1938)
brat prababci Heleny Nałęcz Ćwiklińskiej
oficer kawalerii

   Urodził się 16 sierpnia 1894 roku w Kolbuszowej . Syn Michała Romańskiego (1830 - 1912) i Bronisławy Romańskiej z d. Piątkowskiej. Żona: Helena Romańska (? - 1991); dzieci: Teresa Romańska - Rychlicka (1928 - 1999) i Helena Niemiec (1935). Był nauczycielem, kiedy 6 sierpnia 1914 roku wstępował do Legionów Polskich. W latach 1914 - 1915 brał udział w walkach Leginów z armią rosyjską. Został ranny w walkach pod Łowczówkiem. Jesienią 1915 roku został wcielony do 1 Pułku Ułanów - w tym pułku odbywa kampanię wołyńską. W 1917 roku przeniesiony zostaje do 2 Pułku Ułanów, a po jego rozwiązaniu organizuje POW. w powiecie robczyckim. Od listopada 1918 do 1926 roku służy w 9 Pułku Ułanów (w stopniu porucznika, a następnie rotmistrza). W 1926 roku zostaje instruktorem w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. 1 stycznia 1929 roku otrzymuje awans na stopień majora i w lipcu zostaje przeniesiony do 19 Pułku Ułanów Wołyńskich w Ostrogu nad Horyniem. W pułku tym był przez wiele lat kwatermistrzem. W stan spoczynku w stopniu podpułkownika przeszedł (z powodu choroby płuc) w dniu 31 lipca 1937 roku. Odznaczony: Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Kawalerskim Polonia Restituta i dwukrotnie Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł 12 sierpnia 1938 roku w Dębicy i tam został pochowany

             
Adam Gyurkovich (1897 - 1933)
brat dziadka Ludomiła Gyurkovicha
ksiądz

  
 

   Urodził się 20 sierpnia 1897 roku w Stanisławowie. Syn Leona Gyurkovicha (1865 - 1947) i Jadwigi Gyurkovich z d. Szulisławskiej (1871 - 1943). Uczęszczał do szkół w Stanisławowie, a egzamin dojrzałości złożył w Wiedniu w 1915 roku. Ukończył Wydział Filozoficzno Teologiczny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1919 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Był administratorem kościoła Marii Magdaleny we Lwowie. W latach 1922 - 1925 pełnił obowiązki starszego asystenta w Katedrze Sztuki Kościelnej Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Przez 2 i pół roku był katechetą w IV Gimnazjum im. Jana Długosza i Gimnazjum Sacre Coeur we Lwowie. Pełnił godność kapelana w klasztorze SS. Karmelitanek Bosych przy ul. Potockiego we Lwowie. Zmarł 6 maja 1933 roku we Lwowie. Spoczywa na Cmentarzu Łyczakowskim.

Na zdjęciu obok  od lewej: Babcia Zosia (bratowa ks. Adama), Teresa (nasza Mama), Adam (brat Teresy) i ks. Adam

            
Artur Nałęcz Ćwikliński (1899 – 1935)
brat babci Ireny Pfeifferowej
ułan

 

 
   Urodził się w 1899 roku.  Syn  Feliksa  Nałęcz Ćwiklińskiego (1865 - 1918) i Heleny Ćwiklińskiej z d. Romańskiej (1871 - 1937). Legionista 2  Pułku  Ułanów Wojsk Polskich /2 Szwadron Wąsowicza/. Odznaczony Krzyżem Niepodległości. Był w   niewoli rosyjskiej , gdzie spotkał Bronisława Piwko (Bronisław był bratem Mariana, męża Janiny - siostry mojej babci).  Mieli  razem  uciekać,  ale  Artur zachorował na tyfus. Bronisław uciekł i przywiózł do Lwowa wiadomość, że Artur żyje - w domu radość nie do opisania, bo wcześniej przyjechał do Lwowa żołnierz z rzeczami Artura i wiadomością, że Artur nie żyje. Sekretarz Zarządu Dóbr Hr. Tarnowskiego  w Dzikowie. Żona: Zofia Banach (1910-1940); dzieci: Krystyna  (1924 - 1999),   Janusz (1926).    Zmarł 16  czerwca   1935   roku w Krakowie. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

 

Zawiadomienie Dowództwa Pancernego Pociągu "Generał Dowbór" o zaginięciu Artura -
był już wtedy w obozie jenieckim w Moskwie.
List Artura do siostry Ireny (1933)

            
Jan Romuald Nałęcz Ćwikliński (1901 - 1976)
syn brata pradziadka Feliksa Nałęcz Ćwiklińskiego
oficer Marynarki Handlowej  R. P.

   Urodził się 6 lutego 1901 roku w Horodence w woj. stanisławowskim. Syn Seweryna Nałęcz Ćwiklińskiego (1863 - 1945) i Marii Nałęcz Ćwiklińskiej z d. Martynowicz (? - 1940). Były  kapitan  statków:  "Puck",  "Lwów", "Warszawa", "Cieszyn", "Batory" i "Wolna Polska". I żona Zofia Nabrodzka (? - 1939), dzieci: Janina Muzalewska (1935 - 1992), II żona Bronisława Buczyńska (1902 - 1977), dzieci: Janusz (1943). "W roku 1953, gdy "Batorego" remontowano w Wielkiej Brytanii, z pokładu zszedł jego pierwszy powojenny dowódca kpt. ż. w. Jan Ćwikliński, prosząc o polityczny azyl. Uzasadniał to groźbą aresztowania, tym bardziej realną, że bezpieka szalała w Szkole Morskiej, a on sam należał do grona bliskich przyjaciół gen. Spychalskiego od dwóch lat przebywającego w więzieniu."  ("Morze nasze morze" - zeszyt historyczny nr 16 - bezpłatny dodatek do nr 6/2007 Newsweek Polska). Razem z Amerykaninem Danielem Hawthorne'm napisał książkę "The Captain leaves his ship" opublikowaną w 1955 roku. Książka ta jest próbą wyjaśnienia kontrowersyjnej decyzji o opuszczeniu statku i pozostaniu na emigracji. Mieszkał w Anglii, Hiszpanii i USA. Zmarł 20 czerwca 1976 roku w Maladze (Hiszpania). Pochowany został 3 lipca 1976 roku w Doylestown, Pa. (USA). Pod koniec 2010 roku ukazało się polskie wydanie książki "Kapitan opuszcza swój statek" w tłumaczeniu wnuczki kapitana Anny Ćwiklińskiej - Rutki.

 

              
Jan Romański (1914 - 1996)
syn siostry prababci Heleny Nałęcz Ćwiklińskiej
naukowiec - ichtiolog

   

   Urodził się 16 listopada 1914 roku w Skrzyszowie w woj. rzeszowskim. Syn Michaliny Romańskiej. Absolwent Szkoły Powszechnej w Skrzyszowie i Gimnazjum w Dębicy. W 1935 r. rozpoczął studia na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po drugim roku przeniósł się na Wydział Rolniczo - Leśny Politechniki Lwowskiej. W 1940 roku ukończył studia uzyskując tytuł magistra inżyniera rolnictwa. Lata okupacji spędził we Lwowie, jako żołnierz Armii Krajowej. W latach 1945 - 1955 tułał się po kraju, dwanaście razy zmieniał miejsce pracy, skutecznie kamuflując swą walkę w Polsce Podziemnej. W 1955 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Ichtiologii Morskiego Instytutu Rybackiego w Gdyni. Żona: Janina Kusiak - solistka Opery Wrocławskiej. Małżeństwo Jana i Janiny przetrwało tylko kilka lat. 4 listopada 1966 roku uzyskał tytuł doktora nauk przyrodniczych na Wydziale Rybactwa Morskiej Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie. W 1977 roku został mianowany docentem. Uczestnik wielu ekspedycji badawczych na statku "Profesor Siedlecki". W 1980 roku został kierownikiem naukowym polskiej ekspedycji prowadzącej badania na łowiskach u wybrzeży Peru. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 1982 roku przeszedł na emeryturę. Od tego czasu wiele podróżował po Polsce odwiedzając rodzinę. Napisał i opublikował cztery tomiki fraszek oddających wiernie polską rzeczywistość. Zmarł 7 grudnia 1996 roku w Gdyni. Spoczywa na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

 

                  
  Janina Józefa Piwko z d. Ćwiklińska (1897 - 1992)
    
 siostra babci Ireny Pfeifferowej
     żołnierz Armii Krajowej

   Urodziła się 18 marca 1897 roku w Grzymałowie w powiecie tarnopolskim. Córka Feliksa Nałęcz Ćwiklińskiego (1865 - 1918) i Heleny Nałęcz Ćwiklińskiej z d. Romańskiej (1871 - 1937). Uczęszczała do szkół ludowych w Pilźnie, Brzeżanach i Uhnowie oraz do szkół wydziałowych w Brzeżanach i Żółkwi. W 1914 roku ukończyła Prywatne Seminarium Nauczycielskie w Brodach. W lipcu tego samego roku została wysłana przez Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół" na kurs instruktorek skautowych do Skolnego w woj. stanisławowskim. Wybuch I Wojny Światowej spowodował ewakuację rodzin urzędników państwowych z Brodów i tak już 4 sierpnia 1914 roku zamieszkała wraz z matką i rodzeństwem w Jaśle. Zaraz po przyjeździe zgłosiła się do skautingu i została skierowana na kurs samarytański. Po zdaniu egzaminu zaczęła pracować jako sanitariuszka w szpitalu. Trwało to krótko, bo do miasta zbliżali się Rosjanie i trzeba było uciekać. Po trzech tygodniach podróży w wagonach towarowych dotarli do Knittelfeldu w Styrii. W roku 1916 powrócili do Brodów, gdzie zastali swój pięciopokojowy dom doszczętnie ogołocony. Rosjanie zrabowali co się dało, a meble i książki spalili. W 1917 roku rodzina przeniosła się do Lwowa. W 1918 roku zmarł Jej ojciec i wtedy rozpoczęła pracę zarobkową - najpierw w Wojennym Zakładzie Dla Obrotu Zbożem, a następnie w Polskim Banku Krajowym. Podczas walk z Ukraińcami o Lwów pełniła jako sanitariuszka dyżury na Dworcu Głównym, gdzie pociągami dowożono rannych. 23 czerwca 1923 roku w kościele św. Andrzeja we Lwowie poślubiła Mariana Piwko (1892 - 1939). Dwa miesiące później została zwolniona z pracy w banku. W 1925 roku przyszła na świat Jej pierwsza córka - Barbara (1925 - 2009), a w 1929 roku druga córka - Maria (1929 - 2004). Po wybuchu II Wojny Światowej, a szczególnie po zajęciu Lwowa przez Rosjan, wiele osób znalazło schronienie w Jej mieszkaniu przy ul. Konopnickiej 12 - byli to oficerowie WP, których trzeba było zaopatrzyć w cywilne, a także różni uciekinierzy z centralnej Polski, była nawet matka z dwojgiem dzieci, której cudem udało się uciec z transportu na wschód, zakonnica z zajętego przez Rosjan klasztoru ss. Sakramentek. Po zajęciu Lwowa przez Niemców (czerwiec 1941) kuzynka Maria Mężyńska z d. Trzaska skontaktowała Janinę z oficerem AK, który przyjechał z Warszawy, jako kurier, nawiązać kontakty we Lwowie, a także zorganizować lokale przerzutowe na wschód i tak w lipcu 1941 roku powstała skrzynka kontaktowa i lokal noclegowy w mieszkaniu Janiny przy ul. Konopnickiej 12.
   W związku z trudną sytuacją materialną Janina odwiozła swoją młodszą córkę Marię do siostry Ireny, która prowadziła jadłodajnię w Sandomierzu. Starsza córka Barbara została wprowadzona do pracy konspiracyjnej. W grudniu 1941 roku miały miejsce liczne aresztowania w okręgu Stanisławów. Wśród niewielu ocalałych była łączniczka komendanta okręgu. Przerzucono ją do Lwowa i umieszczono w mieszkaniu Janiny. Mieszkała tu przez jakiś czas, a następnie przeniesiono ją do mieszkania przy ul. Akademickiej. Na początku marca 1943 roku w/w łączniczka została aresztowana na ulicy, a kilkanaście godzin później aresztowano właścicielki mieszkania przy ul. Akademickiej. W tej sytuacji lokal przy ul. Konopnickiej 12 został "spalony", a Janina wraz z córką Barbarą otrzymały polecenie natychmiastowego opuszczenia Lwowa i udania się do Warszawy. W drodze do Warszawy Janina postanowiła odwiedzić córkę i siostrę w Sandomierzu, tym bardziej, że siostra Irena była zastępcą szefa łączności konspiracyjnej obwodu AK w Sandomierzu, a córka Maria zaprzysiężoną łączniczką, a więc praca konspiracyjna mogła być kontynuowana. Dostały fałszywe dokumenty i przez pewien czas występowały jako Janina i Barbara Kowalskie. W maju 1943 roku Janina i Barbara zostały zaprzysiężone przez Leona Torlińskiego "Kreta". Janina otrzymała pseudonim "Anna". Swoją służbę w AK zakończyła w sierpniu 1944 roku po zajęciu Sandomierza przez Armię Czerwoną.

 

                                                                                               
                                                           Od lewej: Mama (Teresa Gyurkovich), Babcia (Irena Pfeiffer - siostra Janiny),
                                                                        Janina Piwko
, Barbara Piwko (córka Janiny)   Sandomierz 1946 r.


Za swoją pracę konspiracyjną otrzymała: Odznakę Pamiątkową Obszaru Lwowskiego Armii Krajowej "Lutnia" (nr 028), Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami (Londyn, 30.12.1949 - zweryfikowany przez MON 20.06.1972, Nr DK 9181/W), Krzyż Armii Krajowej (Londyn, 14.09.1971, Nr 9910), Odznakę Żołnierzy Armii Krajowej b. Okręgu Radomsko - Kieleckiego (leg. Nr 445) a także Krzyż Obrony Lwowa 1939 - 1944 (22.11.1981, leg. Nr 26 - Bractwo Orląt Lwowskich). We wrześniu 1989 roku złożyła wniosek o przyjęcie jej do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Przyjęcia nie doczekała - zmarła 3 września 1992 roku w Sandomierzu. Spoczywa na Cmentarzu Katedralnym w Sandomierzu.

Opracowane na podstawie relacji dla Archiwum WSK przy Fundacji Archiwum Pomorskiego Armii Krajowej w Toruniu przygotowanej przez córkę Janiny Marię Piwko.

                   

   Maria Teresa Piwko (1929 – 2004)
     
 córka
Janiny Piwkowej, siostry babci Ireny Pfeifferowej
      najmłodsza łączniczka Armii Krajowej w Okręgu Radomsko - Kieleckim

 

   

 

   Urodziła się 1 stycznia 1929 roku w Kalwarii Zebrzydowskiej w powiecie wadowickim. Córka Mariana Piwko (1892 - 1939) i Janiny Piwko z d. Nałęcz Ćwiklińskiej (1897 - 1992). Od 1930 roku do czerwca 1942 roku mieszkała wraz z rodziną we Lwowie, gdzie ukończyła Szkołę Powszechną im. Adama Asnyka przy II Liceum Pedagogicznym. Po zajęciu Lwowa matka zawiozła ją do siostry Ireny Pfeiffer do Sandomierza. Po bardzo krótkim okresie „próbnym”, latem 1942 roku, została w wieku 13 lat zaprzysiężoną łączniczką AK i otrzymała pseudonim  „Gwiazdeczka”.  Jej  praca  konspiracyjna  polegała na przenoszeniu    poczty,   paczek,    radiostacji  i  sporadycznie  broni krótkiej. W marcu 1943 roku na polecenie Leona Torlińskiego ps.  „Kret” została dodatkowo łączniczką alarmową komendanta obwodu Stanisława Głowińskiego ps. „Mirski”. W konspiracji pracowała do 18 sierpnia 1944 roku tj. do momentu wkroczenia Armii Czerwonej do Sandomierza. Po zakończeniu wojny  ukończyła gimnazjum ogólnokształcące i w 1948 roku rozpoczęła pracę zawodową    –  w Urzędzie   Pocztowym,   a    od    1951 roku w  Okręgowym  Biurze  Kabli Międzynarodowych, jako technik. Za działalność w Armii Krajowej została odznaczona:  Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami/  Londyn, 30.12.1949, leg. Nr 35979 – zweryfikowany przez MON 20.06.1971, zaświadczenie Nr DK-9231/W/, Krzyżem Armii Krajowej /Londyn, 14.09.1971, leg. Nr 9912/ oraz Odznaką Żołnierzy Armii Krajowej b. Okręgu Radomsko-Kieleckiego /leg. Nr 444/. 1 lutego 1985 roku przeszła na wcześniejszą emeryturę. Od 1994 roku była członkiem Światowego Związku   Żołnierzy   Armii   Krajowej. Mieszkała wraz z  siostrą w Sandomierzu. W uznaniu zasług w okresie okupacji dnia 9 maja 2001 roku otrzymała awans na stopień podporucznika Wojska Polskiego. Zmarła 2 kwietnia 2004 roku. Spoczywa na Cmentarzu Katedralnym w Sandomierzu obok swojej matki.

Opracowane na podstawie relacji Marii Piwko dla Archiwum Pomorskiego Armii Krajowej w Toruniu

  Stanisław Walisch
  
  syn sisostry babci Zofii Gyurkovichowej
    naukowiec - mikrobiolog

  Urodził się 4 lutego 1933 roku w Stanisławowie. Syn Hugona Walischa (1891 - 1940) i  Marii Walisch z d. Szostakiewicz (1894 - 1979). Emerytowany pracownik naukowo - dydaktyczny Uniwersytetu Łódzkiego. Filatelista - ekspert PZF - m. in. oceniał autentyczność poczty powstańczej zakupionej przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Żona: Teresa Błocińska (1934), dzieci: Magdalena Przybył (1962) i Marek (1965).



   Maria Palester z d. Szulisławska (1897 – 1991)
   Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata -
bratanica prababci Jadwigi Gyurkovich




 

   Urodziła się 8 sierpnia 1897 roku we Lwowie. Córka Adama Szulisławskiego (1865 – 1911) - patrz wyżej i Zofii Szulisławskiej z d. Hebanowskiej. W 1915 roku ukończyła lwowskie gimnazjum sióstr Nazaretanek. Studiowała romanistykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Podczas studiów, w roku 1918, zaciągnęła się do oddziałów Orląt Lwowskich i jako sanitariuszka brała udział w wojnie z bolszewikami. Właśnie w Orlętach poznała swojego przyszłego męża. Mąż: Henryk Palester (1869 –  1944)  -  ślub  w  1923  roku  we  Lwowie;  dzieci:  Krzysztof  (1923 – 1944), Małgorzata Palestr – Chlebowczyk (1929 - 2011). Palestrowie przenieśli się ze Lwowa do Warszawy jeszcze przed wojną, gdzie Maria podjęła pracę w administracji miasta w Departamencie Opieki Społecznej. W Warszawie, w czasie okupacji, u Marii i Henryka przy ul. Łowickiej 53 m. 12 mieszkała Irena Sendlerowa (1919 – 2008). Maria działała w „Żegocie”, doprowadziła do uwolnienia Ireny Sendlerowej z Pawiaka. We wrześniu 1944 razem z mężem Henrykiem zorganizowali punkt sanitarny przy ul. Fałata 4. Kilka tygodni później punkt sanitarny przemianowano na Szpital Czerwonego Krzyża nr 2, a następnie na Zakład dla Dzieci i Chronicznie Chorych. 31 marca 1946 roku zakład ten przeniesiono w inne miejsce i zamieniono na Dom Dziecka Warszawy. Maria była drugą kierowniczką tego Domu. Funkcję tę pełniła do 1962 roku. W czasie wojny uratowała 12 Żydów, za co w 1981 roku została odznaczona medalem „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata”. Zmarła 24 stycznia 1991 roku w Warszawie. Bardzo ładnie i ciepło pisze o Marii Anna Mieszkowska w swojej książce „Dzieci Ireny Sendlerowej”.


Strona główna   O nas   Rodzeństwo   Rodzice   Dziadkowie   Pradziadkowie   Prapradziadkowie   Praprapradziadkowie   Prapraprapradziadkowie    Praprapraprapradziadkowie    Indeks nazwisk    Poszukiwania    Nasze Kresy
Krótkie informacje o osobach noszących nazwisko "Pfeiffer"